Ons
reisproject brengt ons op de meest wonderlijke plaatsen, bij steeds weer andere
hosts. Van Beierse pensionhouders tot Amerikaanse fotografen en van houthakkers
in Alabama tot horlogemakers in Zwitserland. Maar één ding hebben zij meestal
gemeen: op het moment dat wij bij hen aanbellen, zijn ze voor ons volslagen
vreemden.

Onze
laatste host in Noorwegen vormde een uitzondering op deze regel. Vorig jaar
oktober leidde Inge een groep Noren rond door Amersfoort en leerde daarbij hun
reisleidster Anne Kristin kennen. Omdat we al van plan waren om dit jaar zelf
die kant op te gaan, raakte Inge met haar aan de praat over mogelijke locaties
in Noorwegen die we echt zouden moeten bezoeken. Zonder ons project te kennen,
nodigde Anne Kristin ons vervolgens uit om bij haar te komen logeren in
Kristiansand. Heel praktisch, want dat is een van de havens waar je de boot
terug naar Denemarken kunt nemen. Zo spraken we dus af om haar en haar man
Gregor te komen bezoeken aan het einde van de reis.
Gedurende het afgelopen jaar werd de uitnodiging echter steeds aantrekkelijker.
Niet alleen wilde ze ons graag weer zien, ze wilde ons ook voorstellen aan haar
collega’s van het reisbureau. Handig voor het netwerk van de stadsgids, zeg
maar. Vervolgens werden we per mail voorgesteld aan een van die collega’s,
Janet, en vanaf dat moment ontspoorde de genereuze uitnodiging buiten
proporties. Niet alleen wilde Janet ons graag ontmoeten, ze wilde ons ook graag
laten logeren in het huisje van een vriendin van haar. Dat
stond aan het water. Aan de Noorse kust. Met een stukje privéstrand. En een
boottochtje voor ons organiseren. En een maaltijd. Maar alleen als het paste in ons drukke reisschema.
We hoeven jullie niet uit te leggen dat we er geen bezwaren tegen hadden, en
terugmailden dat we er wel een gaatje voor konden vinden. 🙂
We begonnen ons al bijna verbijsterd af te vragen of de Noorse gastvrijheid dan
werkelijk grenzeloos was, toen de ware reden van al deze gunsten tevoorschijn
kwam. Janet en co waren bezig met de organisatie van een reisje naar Nederland
in 2013, en waren door Anne Kristin zo enthousiast gemaakt over Amersfoort, dat
ze daar graag wilden overnachten. Vier dagen lang, met zo’n 25 vrienden. En daarover
wilden ze heel graag met Mevrouw de Stadsgids van gedachten wisselen. Nou,
prima hoor! Zet Inge maar met een wijntje in het zonnetje op een boot, dan wil
ze best met jullie meedenken! 🙂

Zo reden we dus voor onze laatste dagen naar Kristiansand. Eerst zouden we bij
Anne Kristin en haar man komen eten. Inge had Anne Kristin tijdens haar bezoek
aan Amersfoort een beetje leren kennen als een erg nette, gestructureerde
reisleidster, en dus trokken we beiden onze meest schone kleding uit de
camperette, kamden ons haar nog even en parkeerden voor de deur van haar mooie
huis in een van de betere buitenwijken van de stad. Dat was echter totaal niet
nodig geweest. Niet alleen waren Anne Kristin en Gregor op dat moment aan het
verbouwen en liepen bouwvakkers druk in de rondte door het huis waar het
isolatiemateriaal uit de muren naar beneden hing, ook waren zij net 3 uur
geleden terug gekomen van hun vakantie en hadden de kinderen van 2,5 en 4 jaar
de gelegenheid aangegrepen om zich opnieuw vertrouwd te maken met hun zo
gemiste speelgoed door het over het gehele huis te verspreiden. Tel daar de
vakantiebagage, losse bedrading en in de haast gehaalde boodschappen bij op en
je weet dat we ons geen zorgen hadden hoeven maken over ons vakantiekloffie. 🙂
Midden in deze waanzin was Anne Kristin ontzettend blij om ons weer te zien,
vond het heel leuk dat we gekomen waren en presteerde het om binnen no-time een
barbecuemaaltijd op tafel te toveren. Diep respect!


Na het eten reden we eerst naar Janet, die ons mee zou nemen naar het huisje
van haar vriendin. Janet bleek Amerikaanse roots te hebben, en Inge kon gelijk
al niet meer stuk toen ze de locatie van de foto in de keuken van Janet
herkende (Ruby Beach, bij Seattle in de buurt – it does pay off to travel a
lot!). Ook de camperette werd uitvoerig bejubeld, waarna we naar het
strandhuisje reden en werden voorgesteld aan Kristin, de eigenaresse van de
tuin waarin het huisje zich bevond.

En wat
voor huisje! Compleet met keukentje, toilet en knusse slaapzolder, terras aan
zee bij de rotsen.
“Nou, slaap lekker, we zijn hier morgen om 16.00 uur om te gaan varen. Lusten
jullie garnalen en krab? Mooi, dan eten we dat morgen!
Doeg!”
We keken elkaar aan. Dit was werkelijk te mooi om
waar te zijn.
“Waarschijnlijk
moet ik hier volgend jaar heel hard voor werken, maar dat zien we dan wel weer.”

De volgende dag hebben we heerlijk genoten van een rustige ochtend aan het
water, ontbijt op het terras, pootje baden in het ijskoude water, musjes /
meeuwen / zwanen voeren, tot Anne Kristin ons kwam halen om wat van de stad en
haar kantoor te laten zien. Een vreemde gewaarwording, want Inge was nog nooit
ergens voorgesteld als ‘ons contact in Amersfoort’ 😉
Weer terug bij ‘ons huisje’ was het inmiddels tijd geworden voor het
boottochtje en liepen er allemaal mensen heen en weer over ‘ons terras’ – heel vreemd!
😉 De boottocht door het scherengebied met allemaal kleine eilandjes en rode
huisjes was prachtig, en daarna stond er een geweldig buffet klaar met verse
schaaldieren. Hmmm!!!

Inge
werd in de hoek van de reisplanners geplant en heeft tijdens het eten een
programma van 4 dagen in de regio Amersfoort bij elkaar verzonnen. Dat harde
werken viel dus gelukkig mee, zeker aangezien achteraf bij thuiskomst bleek dat
ze Mevrouw de Stadsgids gewoon voor 4 dagen reisbegeleiding willen inhuren,
waardoor deze in april 2013 maar 4 dagen hoeft te werken om genoeg te verdienen
voor de hele maand! 😉
Met de buikjes rond gegeten en met leuk werk in het verschiet hebben we die
avond nog laat buiten zitten genieten van het prachtige uitzicht en de
schemernacht, onze laatste in Noorwegen.
De dag daarna hebben we onze spullen ingepakt en afscheid genomen, van het
huisje, van onze oude en nieuwe vrienden in Kristiansand en van Noorwegen, met
de belofte om zeker een keer terug te komen. Reisleidster Anne Kristin had nog
zoveel dingen bedacht om te gaan bekijken dat we nog wel een week hadden kunnen
blijven. Maar ja, de boot was geboekt en dus gingen wij terug naar Denemarken,
Duitsland en naar huis. Maar niet voordat we in Duitsland hadden gedaan waar we
al sinds aankomst in het onbetaalbare Noorwegen naar uit hadden gekeken: op een
terrasje gaan zitten voor een grote schnitzel met friet en bier en een reuze
ijshoorn van de Italiaan. Noorwegen – tot de volgende keer!

Wil je meer foto’s zien? Kijk dan op onze online Gallery.
http://photo.painttheplanet.nl/
Hier vind je niet alleen de reisfoto’s, maar ook de werken die we voor al onze
hosts gemaakt hebben!