We waren gebleven bij het audiëntie debacle van afgelopen
zondag. Waarvan de moed ons toch wel een beetje in onze schoenen was gezakt… De
volgende ochtend zouden we opnieuw naar het café gaan (het heet: Rampa, en zo
voelde het de eerste avond ook een beetje) om te kijken of er nu misschien
alsnog mensen zouden komen. Inge had inmiddels foto’s van het huis van Josefien
en Han gemaakt, zodat we in ieder geval
iets te doen zouden hebben tijdens het doelloze wachten tot onze ‘openingsuren’
voorbij zouden zijn. Bij aankomst in
Rampa waren we om te beginnen gerustgesteld dat er andere mensen achter de bar
stonden, zodat we ons minder ongemakkelijk zouden voelen wanneer we er opnieuw
een uur zouden zitten tussen de Noren die ons niet konden verstaan. Na anderhalf
uur tekenen en kopjes thee drinken kwam de eigenaresse Dagrun binnen. Zij zou
onze enige kans zijn, dus hebben we direct de Harald ingezet. En met succes!

Dagrun herinnerde zich het verhaal van Josefien, maar was
vergeten dat het nu al zou zijn. Ze had inderdaad wel interesse in een
portrettekening, dus als we om 18.00 uur terug zouden komen, zou zij een foto
van haar kleinkind regelen, en een maaltijd voor ons maken in ruil voor het
portret. Yeah! That’s
the spirit!
Om zes uur stond er een Ytteroy-platte voor ons
klaar, met allerlei lokale producten (kip van het mannetje dat we ’s middags in de
bar hadden gesproken, ham en worst van de slager, groente uit de moestuin.
Totale maaltijdkilometers: niet meer dan 20! 🙂 Inge heeft de hele avond zitten
tekenen om het portret te maken, en zo leerden we wat meer mensen in het café
kennen, die nu dankzij Dagrun snapten dat we geen gekke toeristen waren die in
een hoekje thee zaten te drinken en voor zich uit zaten te staren, maar dat we Kunstenaars waren, tegen wie je
een beetje kon praten. Een hele vooruitgang! 😉
Aan het einde van de avond besloot Dagrun dat ze ook nog de boerderij van haar
jongste zoon getekend wilde hebben, of we daar morgenochtend foto’s van konden
gaan maken, in ruil voor opnieuw een maaltijd? Tuurlijk!!! En dat hoorde het
meisje achter de bar, en ook zij woonde op een boerderij (het hele eiland
bestaat alleen maar uit boeren!) die ze graag getekend wilde hebben. Of we dan
ook haar boerderij konden gaan fotograferen. Welja, we hebben toch alle tijd!

De volgende dag hebben we dus eerst twee boerderijen gefotografeerd en die daarna
zitten tekenen bij Josefien en Han. Vervolgens hebben we bij Rampa gegeten, de
tekeningen overhandigt, de jubelende reacties in ontvangst genomen en daarna
brak de hemel los. “Doe je ook dieren? Kun je ook in kleur tekenen? Maak je ook
ansichtkaarten? Kun je ook het café tekenen, dan maken we reclame voor je en
kun je volgende keer terugkomen en alle boerderijen tekenen en schilderen op
het eiland, en hier gewoon een tijdje verblijven, want we hebben eigenlijk
niemand zoals jij op het eiland! Dan regelen we een gratis vakantiehuis voor
jullie! Wil je mijn schapen tekenen? En ik wil een schilderij van mijn
boerderij, op een echt doek, kan dat ook? Kun je dat maken en opsturen als je
thuis bent?” Volledig verbijsterd
keken we elkaar aan. Is dit het Paint the Planet-effect?

In de 3 dagen dat we op het eiland zijn geweest, heeft Inge keihard
gewerkt. In totaal heeft ze 3 boerderijen en een café getekend, een babyportret
gemaakt en twee schapen geschilderd. In eerste instantie ruilden we voor
maaltijden, maar op een gegeven moment konden we gewoon echt niet nog meer
eten! 🙂 Dus na twee diners, een lunch, wafels met jam en room en onbeperkt
thee en koffie en wifi hebben we 2 souvenir-themobekers voor in de auto, een
gratis overtocht voor de ferry en een volle tank benzine geaccepteerd. Met de
belofte om een keer terug te komen en met afspraken om via internet en de post
meer opdrachten te maken. En het leukste van alles is misschien nog wel dat we
in die paar dagen zoveel mensen hebben gezien en gesproken en wat hebben meegekregen
van het leven op een klein eiland vol boeren. Hoe de mannen elke dag koffie komen
drinken met wafels wanneer de postbode in het café komt, hoe de bejaarden een
praatje komen maken in het winkeltje en de vrijgezelle mannen hun avondeten oplepelen. En we hebben er verschillende bijzondere
vrienden bij, niet alleen Josefien en Han, maar ook Dagrun de eigenaresse
waarvan de man elke dag pizza komt eten, Anniren die zo trots is op haar
schapen, Sivert van 12 die zo graag Engels spreekt maar niet genoeg toeristen
kan vinden om mee te oefenen, Annbjörk die hoogbejaard is en toch wat Engels
spreekt en Harald na 2 dagen al gedag komt zoenen, Tore de reusachtige boer die
in het Engels stamelt dat hij graag een schilderij wil van zijn boerderij, de
kippenman die zijn pluimvee levert aan de lokale fabriek waar allemaal mannen
werken uit Litouwen, de vrouw van de …. enzovoorts.

Dit is waarom we doen wat we doen: om mensen te ontmoeten, die kleur geven aan
onze avonturen, en om hen blij te maken met de werken die we voor ze kunnen
maken.